خیلیـ وقته به نوشتن یه متن خوشکل فکر میکنمـ .اما هرچیزی ارزش نوشتن نداره
چون خواننده من هرکسیـ نیست .اون وقتی میاد تو وبلاگ انتظار دیدن چیزهایـ خوب
رو داره.همیشه ترس از نگاه دیگران آدم رو وادار میکنه یه گوشه بشینه و دمـ
نزنه.مثلا تو دانشگاه ترس از مسخره شدن نمیذاره جواب سوالیـ که میدونیـ یا حدس
میزنیـ که بدونیـ رو بگیـ.چون همیشه وقتی استاد میپرسهـ آیا این درستهـ کسیـ کهـ
میگهـ بعععععلهـ ...با این سوال استاد روبرو میشهـ که چرا؟دلیل؟و اون دانشجویـ
بیچارهـ هر دلیلیـ که میارهـ استاد با همون لبخندی که زمان طرح سوال بر لب دارهـ
میگه نه درست نیست .بشین...بعد طوری که انگار اصلا اون دانشجو تو کلاس نیست
میگه کسی جوابش رو میدونه؟همه لال میشن و مثل بچه های خوب سر پایین
میندازن.
داشتم میگفتم دنبال موضوعی واسه حرف بودم که یاد انیشتین افتادم ــ یه جوری
گفتم یاد انیشتین افتادم که پدرا در مورد دوستی که سالهاست فوت شده حرف
میزنن ـتو گوگل درباره انیشتین سرچ میکردم.دوست داشتم درباره دلیل موفقیتش
بیشتر بدونم.به نظرم پشتکارش باعث موفقیتش بوده اما خیلی ها مثل مردی که مغز
انیشتین بیچاره رو ۳ساعت بعد فوتش از جمجمه خارج کرده تا روی اون آزمایش انجام
بده فکر میکنن که ساختار مغزیش عامل موفقیتش بوده.به نظرتون اگر کسی مثل
دکتر حسابی تلاشی که در طول دوران عمرشون صرف رشد علمی خودشون و
جامعه کردن بازم هم موفق میشدن؟بذارین یه مثال بزنم:من فردی رو میبینم که
هوش بسیار بالایی داره طوری که تا سال سوم دبیرستان مغزش به قول قدیمی ها
که ماشین حساب رو خدای حساب و کتاب میدونستن و به قول امروزی ها که
کامپیوتر رو قادر به محاسبه ی سریع میدونن مثل کامپیوتر کار میکرده اما حالا که
نوبت به کنکور رسیده دیگه اون موفقیت قبل رو نداره چون وقتی رو که تا سال
گذشته برای مطالعه میذاشته نمیذاره و اصلا درس نمیخونه .بعضی ها میگن یک چین
مغز انیشتین کم یا زیاد بوده و اون باعث شده که بتونه در ریاضیات و فیزیک عالی کار
کنه اما اگر انیشتین مثل خیلی از ما روز رو اینجوری تلف میکرد و اون وقتی که ما
برای استراحت صرف میکنیمـ داشت.اگر نصف تلاش خودش رو داشت آیا باز هم موفق
میشد؟
خیلی از ما چون تلاش کمتریـ داریمـ به مغز خاص انیشتین اشاره میکنیمـ و بعضی ها
مثل آقای نیماحامد اردکانی که یک ایرانی نابغه است و تونسته لقب انیشتین دومـ
رو به خودش اختصاص بده دلیل موفقیت انیشتین رو تلاش بسیار برای رسیدن بهـ
پاسخ سوالات علمی میدونه.افرادی مثل دکتر حسابی ها به ما ثابت کردن که میشه
بهترین بود .کاش قدر وقت رو بیشتر میدونستیم...یاد عکس دکتر حسابیـ افتادم در
لحظه های اخر عمرشون که تو بیمارستان که دکترا جوابشون کرده بودن و همه
انتظار مرگ ایشون رو میکشیدن کتابی در دست داشت .
پی نوشت:امام خمینی (ره) میگه:من ورزشکار نیستم اما ورزشکاران را دوست دارم.
من نه ورزشکارم که با زدن چند گل در یک بازی حساس تو رسانه ها از من به عنوان
قهرمان ملی یاد کنن و نه دانشمندی که فقط وقتی شناخته میشه که یا چیزی
کشف کنه یا توی یه سخنرانی دیده بشه و نه هنرمندی معروف که همه با دست تو
خیابون نشونش بدن اما میتونم بگم که همه ی ورزشکاران هنرمندان دانشمندان و...
رو دوست دارم.
